OWASP API Security Top 10, API’lerde en sık görülen ve en çok istismar edilen güvenlik risklerini sıralayan, OWASP topluluğunun hazırladığı bir listedir. Son sürümü 2023’te yayınlandı. Klasik OWASP Top 10 web uygulamalarına odaklanırken, bu liste özellikle REST ve GraphQL gibi API’lerin kendine özgü zayıflıklarını anlatıyor.
Bu yazıda on maddenin her birini backend geliştirici gözüyle, somut bir örnek ve uygulanabilir bir önlemle anlatacağım. Bazı maddeleri daha önce ayrı yazılarda detaylı ele almıştım. Onlara ilgili bölümlerde bağlantı verdim.
Liste neden web uygulaması listesinden ayrı?
Klasik web uygulamalarında sunucu HTML üretir ve kullanıcının neyi görebileceğini büyük ölçüde sunucu belirler. API’lerde ise client, ham veriye doğrudan erişir. Hangi nesneyi isteyeceğini, hangi alanları göndereceğini, kaç kayıt alacağını kendisi belirler.
Bu fark, saldırı yüzeyini değiştiriyor. API’lerde en yaygın açıklar karmaşık enjeksiyon saldırıları değil, yetkilendirmenin nesne ve alan seviyesinde eksik kalmasıdır. Listenin ilk üç maddesinin yetkilendirme ile ilgili olması tesadüf değil.
OWASP API Security Top 10 maddeleri nelerdir?
| Kod | Risk | Kısaca |
|---|---|---|
| API1 | Broken Object Level Authorization | Başkasının nesnesine ID ile erişmek |
| API2 | Broken Authentication | Zayıf veya hatalı kimlik doğrulama |
| API3 | Broken Object Property Level Authorization | Görülmemesi veya değiştirilmemesi gereken alanlar |
| API4 | Unrestricted Resource Consumption | Limitsiz istek, boyut ve maliyet |
| API5 | Broken Function Level Authorization | Yetkisiz kullanıcının yönetici fonksiyonlarına erişmesi |
| API6 | Unrestricted Access to Sensitive Business Flows | İş akışlarının otomasyonla kötüye kullanılması |
| API7 | Server Side Request Forgery | Sunucunun kullanıcı adına istenmeyen adrese istek atması |
| API8 | Security Misconfiguration | Hatalı konfigürasyon, açık debug, eksik header |
| API9 | Improper Inventory Management | Unutulmuş eski versiyonlar ve test endpoint’leri |
| API10 | Unsafe Consumption of APIs | Üçüncü taraf API cevaplarına körü körüne güvenmek |
API1: Nesne seviyesinde yetkilendirme
Listenin ilk sırasındaki risk, giriş yapmış bir kullanıcının URL’deki veya request body’deki ID’yi değiştirerek başka bir kullanıcının verisine erişebilmesidir. GET /invoices/1043 isteği, faturanın gerçekten o kullanıcıya ait olup olmadığı kontrol edilmeden cevaplanır.
Önlem, nesneyi her zaman kullanıcının bağlamında sorgulamaktır. findById(id) yerine findByIdAndOwnerId(id, currentUser). Bu açığı ve sistematik önlemlerini IDOR ve nesne seviyesinde yetkilendirme yazısında ayrıntılı anlattım. Multi-tenant sistemlerde aynı problemin veritabanı seviyesindeki çözümü için multi-tenant veri izolasyonu yazısına bakabilirsiniz.
API2: Kimlik doğrulama hataları
Bu madde, kimlik doğrulama mekanizmasının kendisindeki zayıflıkları kapsar. Brute force koruması olmayan login endpoint’leri, imzası doğrulanmayan veya alg: none kabul eden JWT kütüphaneleri, süresiz token’lar ve parola sıfırlama akışlarındaki tahmin edilebilir kodlar en yaygın örnekler.
Pratik önlemler:
- Login, parola sıfırlama ve OTP endpoint’lerinde sıkı rate limit uygulamak.
- JWT doğrulamasında kabul edilen algoritmayı açıkça belirlemek.
- Access token ömrünü kısa tutmak ve refresh token’ları iptal edilebilir yapmak.
- Parolaları yavaş ve tuzlu bir algoritmayla saklamak.
Token iptali konusunu JWT ile logout problemi, parola saklamayı da bcrypt ve Argon2 yazılarında anlatmıştım.
API3: Nesne özelliği seviyesinde yetkilendirme
2023 sürümünde eski “Excessive Data Exposure” ve “Mass Assignment” maddeleri tek bir başlıkta birleştirildi. İki yönü var.
Okuma tarafında API, kullanıcının görmemesi gereken alanları döndürür. Entity doğrudan JSON’a serialize edildiğinde passwordHash, iç notlar veya başka kullanıcıların e-posta adresleri cevaba girebilir. Frontend bu alanları göstermese bile, ağ trafiğinde açıkça durur.
Yazma tarafında ise kullanıcı, değiştirmemesi gereken alanları request body’ye ekleyerek günceller. "role": "ADMIN" eklenmiş bir profil güncelleme isteği klasik örnektir.
Her iki yönde de en etkili önlem, entity yerine işleme özel DTO’lar kullanmaktır. Bu konuyu mass assignment yazısında örneklerle anlattım.
API4: Sınırsız kaynak tüketimi
Bir API’nin kaynak tüketimi sınırlanmadığında, tek bir client bütün sistemi yavaşlatabilir veya maliyeti patlatabilir. Bu madde sadece istek sayısı ile ilgili değil.
- Sayfa boyutu:
?size=1000000kabul eden bir liste endpoint’i. - Dosya boyutu: sınırsız yükleme kabul eden bir endpoint.
- İşlem maliyeti: tek istekte binlerce SMS gönderen veya pahalı bir rapor üreten bir işlem.
- GraphQL’de iç içe sorguların derinliği ve karmaşıklığı.
Önlemler katmanlıdır: istek sayısı için rate limiting, boyut ve sayfa limitleri, timeout’lar ve pahalı işlemler için ayrı kotalar. Rate limiting algoritmalarının farklarını token bucket ve sliding window yazısında ele almıştım.
API5: Fonksiyon seviyesinde yetkilendirme
API1 nesneye erişimle ilgiliyken, API5 fonksiyona erişimle ilgilidir. Normal bir kullanıcının DELETE /admin/users/42 veya POST /api/reports/export-all gibi yönetici işlemlerini çağırabilmesi bu kategoriye girer.
Bu açık genellikle yönetici endpoint’lerinin frontend’de gizlenmesine güvenilmesinden kaynaklanır. Menüde görünmeyen bir butonun arkasındaki endpoint, URL’yi bilen herkes tarafından çağrılabilir.
Spring Security’de varsayılan olarak her endpoint’i yetki gerektirecek şekilde kapatıp, sadece açık olması gerekenleri açıkça izinli yapmak bu riski büyük ölçüde azaltır. Yönetici işlemlerini ayrı bir path altında toplamak ve bu path için ayrı bir kural tanımlamak da denetimi kolaylaştırır.
API6: Hassas iş akışlarına sınırsız erişim
Bu madde teknik bir açıktan çok, iş mantığının otomasyonla kötüye kullanılmasıyla ilgilidir. Sınırlı stoklu bir ürünün botlar tarafından saniyeler içinde toplanması, kampanya kodlarının denenerek bulunması, sahte hesaplarla davet ödüllerinin toplanması.
Her istek teknik olarak geçerlidir. Problem, akışın insan hızının çok üzerinde ve büyük ölçekte kullanılmasıdır.
Önlemler iş akışına özeldir: cihaz ve davranış bazlı sinyaller, hesap başına sınırlar, şüpheli desenlerde ek doğrulama. Hangi akışların hassas olduğunu belirlemek ürün ekibiyle birlikte yapılması gereken bir iş.
API7: Server Side Request Forgery
Kullanıcının verdiği bir URL’ye sunucunun istek attığı her özellik SSRF riski taşır. Profil fotoğrafını URL’den yükleme, webhook adresi tanımlama, link önizlemesi oluşturma.
Saldırgan, URL olarak sunucunun iç ağındaki bir adresi verir. Bulut ortamlarında klasik hedef, instance metadata servisidir: http://169.254.169.254/. Bu adres bulut kimlik bilgilerini döndürebilir.
Önlemler:
- Mümkünse izin verilen alan adlarından oluşan bir liste kullanmak.
- DNS çözümlemesinden sonra IP adresini kontrol edip özel ve link-local aralıkları reddetmek.
- Yönlendirmeleri takip etmemek veya her yönlendirmede kontrolü tekrar yapmak.
- Bu istekleri, iç ağa erişimi olmayan izole bir servisten göndermek.
Webhook gönderen sistemlerde bu kontroller özellikle önemli. Webhook tasarımının diğer yönlerini güvenilir webhook gönderimi yazısında anlatmıştım.
API8: Güvenlik konfigürasyon hataları
Production’da açık kalan stack trace’ler, varsayılan parolalar, gereksiz açık HTTP metotları, eksik güvenlik header’ları, herkese açık actuator endpoint’leri ve yanlış CORS ayarları bu başlığa girer.
Spring Boot projelerinde sık gördüğüm iki örnek var. Birincisi, /actuator/env veya /actuator/heapdump endpoint’lerinin dışarıya açık kalması. Heap dump, bellekteki parolaları ve token’ları içerebilir. İkincisi, CORS’ta gelen origin’in olduğu gibi yansıtılması. Bu ikinci hatanın neden tehlikeli olduğunu CORS yazısında anlattım.
Hata cevaplarında iç detay sızdırmamak da bu kategoriye girer. Tutarlı ve güvenli hata cevabı formatı için RFC 9457 Problem Details iyi bir başlangıç.
API9: Envanter yönetimi eksikliği
Unutulan bir /v1 endpoint’i, test için açılıp kapatılmayan bir debug API’si, staging ortamının production verisine bağlı kalması. Bu madde, bir organizasyonun hangi API’leri çalıştırdığını bilmemesinden doğan riskleri kapsar.
Eski versiyonlar genellikle yeni güvenlik düzeltmelerini almaz. Saldırgan, yeni versiyonda kapatılmış bir açığı hâlâ çalışan eski versiyonda kullanır.
Her API’nin bir sahibi, bir dokümantasyonu ve bir yaşam döngüsü olmalı. OpenAPI şemalarının merkezi bir yerde tutulması ve eski versiyonların planlı şekilde kapatılması bu riski azaltır. Eski versiyonları kapatma stratejisini geriye uyumluluk ve versiyonlama yazısında ele almıştım.
API10: Üçüncü taraf API’lerin güvensiz kullanımı
Geliştiriciler kullanıcı girdisine şüpheyle yaklaşır ama entegre oldukları servislerden gelen veriye genellikle güvenir. Bir ödeme sağlayıcısının veya adres doğrulama servisinin cevabı doğrulanmadan veritabanına yazılır, bir sorguya eklenir veya kullanıcıya gösterilir.
Üçüncü taraf servis ele geçirilirse veya beklenmedik bir cevap dönerse, bu güven bir saldırı yoluna dönüşür. Dış servis cevapları da kullanıcı girdisi gibi doğrulanmalı, timeout ve boyut limitleriyle çağrılmalı ve yönlendirmeler kontrollü takip edilmeli.
Bu listeyi projede nasıl kullanmalı?
Listeyi bir kez okuyup kenara koymak yerine, geliştirme sürecinin farklı noktalarına yerleştirmek daha etkili oluyor.
Tasarım aşamasında, her yeni endpoint için şu üç soruyu soruyorum: Kim çağırabilir? Hangi nesnelere erişebilir? Hangi alanları okuyup değiştirebilir?
Code review’da, yetki kontrolü, DTO kullanımı ve limitler kontrol listesinin sabit maddeleri. Hangi soruların review’da sorulması gerektiğini kod incelemesinde neye bakmalı yazısında anlatmıştım.
Testlerde, her kaynak için “başka bir kullanıcı bu kaynağa erişmeye çalışırsa” senaryosu. Bu testler API1 ve API5 açıklarının büyük kısmını production’a çıkmadan yakalar.
Operasyonda, açık endpoint’lerin envanterini düzenli olarak gözden geçirmek ve kullanılmayan versiyonları kapatmak.
Listenin resmi metni ve her maddenin detaylı açıklaması OWASP API Security Top 10 2023 sayfasında yer alıyor. Her madde için saldırı senaryoları ve önleme yöntemleri orada daha ayrıntılı anlatılıyor.
Bu listedeki risklerin çoğu karmaşık saldırı teknikleri gerektirmiyor. Bir tarayıcı, biraz merak ve unutulmuş bir yetki kontrolü yeterli. Bu yüzden önlemlerin de karmaşık olması gerekmiyor. Sadece her endpoint için tutarlı şekilde uygulanması gerekiyor.
