Bir veritabanı sızıntısı haberinde sıkça şu cümle geçer: “Parolalar hash’lenmiş olarak saklanıyordu.”
Bu cümle kulağa güven verici gelir. Ama hangi algoritmayla hash’lendiğini söylemediği sürece pek bir şey ifade etmez.
Hızlı hash fonksiyonları neden kötü?
SHA-256 güvenli bir hash fonksiyonudur. Ama parola saklamak için tasarlanmamıştır.
SHA-256 hızlı olmak için tasarlandı. Modern bir GPU saniyede milyarlarca SHA-256 hesaplayabilir.
Bir saldırgan veritabanını ele geçirdiğinde, yaygın parolaları ve sözlük kelimelerini hash’leyip veritabanındaki değerlerle karşılaştırır. Hızlı bir hash fonksiyonu, bu denemelerin çok hızlı yapılabilmesi demek.
Parola hash’lemede hız bir avantaj değil, bir dezavantaj.
Salt
Salt eklenmemiş parolalarda, aynı parolaya sahip bütün kullanıcıların hash’i aynıdır. Saldırgan “123456” parolasının hash’ini bir kez hesaplar ve onu kullanan herkesi bulur.
Her kullanıcı için rastgele bir salt eklendiğinde, aynı parola farklı hash’ler üretir. Önceden hesaplanmış tablolar işe yaramaz ve her kullanıcı için ayrı ayrı deneme yapılması gerekir.
Modern parola hash algoritmaları salt’ı otomatik olarak üretir ve hash çıktısının içinde saklar. Ayrıca yönetmek gerekmez.
Yavaş ve ayarlanabilir
Parola saklama için tasarlanmış algoritmalar bilerek yavaştır ve yavaşlıkları ayarlanabilir.
bcrypt: 1999’dan beri kullanılıyor, olgun ve yaygın. Cost faktörü ile iş yükü artırılabilir. 72 byte’tan uzun parolaları kırptığını bilmek gerekiyor.
scrypt: Bellek kullanımını da artırarak GPU ve özel donanım saldırılarını zorlaştırır.
Argon2id: 2015’te Password Hashing Competition’ı kazandı. Hem zaman hem bellek maliyeti ayarlanabilir. OWASP’ın güncel önerilerinde ilk sırada.
Spring Security’de:
PasswordEncoder encoder =
Argon2PasswordEncoder.defaultsForSpringSecurity_v5_8();
Parametreler, sunucunuzda tek bir hash işleminin kabaca birkaç yüz milisaniye sürecek şekilde ayarlanmalı. Kullanıcı girişte bunu fark etmez. Saldırgan ise her deneme için aynı maliyeti öder.
Algoritma geçişi
Eski bir sistem parolaları MD5 veya SHA-1 ile saklıyorsa, kullanıcılardan parola değiştirmelerini istemeden geçiş yapılabilir.
Spring Security’nin DelegatingPasswordEncoder sınıfı, hash’in başına algoritma bilgisini ekler:
{bcrypt}$2a$10$...
{argon2}$argon2id$v=19$...
Kullanıcı başarıyla giriş yaptığında, parolası düz metin olarak elinizdedir. Eski algoritmayla doğrulandıktan sonra, yeni algoritmayla hash’lenip kaydedilir.
Uzun süre giriş yapmayan kullanıcılar için ise eski hash’i yeni algoritmayla sarmalamak mümkün: argon2(md5(parola)). Böylece veritabanında hiç zayıf hash kalmaz.
Pepper
Salt veritabanında saklanır. Veritabanı sızarsa salt’lar da sızar.
Pepper, veritabanı dışında, örneğin bir secret yöneticisinde tutulan ek bir gizli değerdir. Hash’leme öncesinde parolaya eklenir veya hash bir HMAC ile sarmalanır. Saldırgan sadece veritabanını ele geçirdiyse, pepper olmadan deneme yapamaz.
Ek bir koruma katmanı ama yönetim yükü getirir. Pepper değiştirilirse bütün hash’ler geçersiz olur.
Hash’in ötesi
Güçlü bir hash, sızıntı sonrası parolaların kırılmasını zorlaştırır. Ama sızıntıyı engellemez ve zayıf parolaları korumaz.
Bilinen sızıntılarda yer alan parolaları kayıt sırasında reddetmek, giriş denemelerine rate limit uygulamak ve çok faktörlü doğrulama sunmak, parola güvenliğinin diğer parçaları.
Parola saklamak, her uygulamanın yaptığı ve en çok hatanın yapıldığı işlerden biri.
Neyse ki doğru yapmak artık sadece doğru kütüphaneyi seçmek kadar kolay.
