Bir kullanıcı faturasını görüntülüyor:
GET /api/invoices/1042
Merak ediyor ve sayıyı bir artırıyor:
GET /api/invoices/1043
Başka bir müşterinin faturası açılıyor. Adı, adresi, aldığı hizmetler.
Uygulamada kimlik doğrulama var. Kullanıcı giriş yapmış. Token geçerli.
Ama kimse bu kullanıcının bu faturayı görmeye yetkili olup olmadığını kontrol etmemiş.
IDOR
Bu açığa Insecure Direct Object Reference deniyor. OWASP API Security listesinde “Broken Object Level Authorization” adıyla ilk sırada yer alıyor.
İlk sırada olmasının sebebi, hem çok yaygın hem de çok kolay istismar edilebilir olması. Bir tarayıcı ve biraz merak yeterli.
Kimlik doğrulama yetkilendirme değildir
Çoğu framework kimlik doğrulamayı merkezi ve otomatik olarak yapar. Her istekte token kontrol edilir. Bu yüzden geliştirici, endpoint’in “korumalı” olduğunu düşünür.
Ama korunan şey endpoint’in kendisidir. Endpoint’in döndürdüğü nesneler değil.
@GetMapping("/invoices/{id}")
public Invoice get(@PathVariable Long id) {
return invoiceRepository.findById(id).orElseThrow();
}
Bu kod giriş yapmış herkesin, herhangi bir faturayı görmesine izin verir.
Sahiplik kontrolü
Doğru yaklaşım, nesneyi her zaman kullanıcının bağlamında aramaktır:
@GetMapping("/invoices/{id}")
public Invoice get(@PathVariable Long id, @AuthenticationPrincipal User user) {
return invoiceRepository.findByIdAndCustomerId(id, user.customerId())
.orElseThrow(NotFoundException::new);
}
Fatura başka bir müşteriye aitse, sorgu hiçbir şey döndürmez. Cevap 404 Not Found olur.
403 Forbidden yerine 404 dönmek bilinçli bir tercih. 403, o ID ile bir kaynağın var olduğunu açığa çıkarır. 404 ise hiçbir bilgi vermez.
Sadece okuma değil
IDOR sadece veri okumayla sınırlı değil. Güncelleme ve silme işlemlerinde daha da tehlikeli:
DELETE /api/addresses/881
PATCH /api/orders/5521 { "status": "CANCELLED" }
Ayrıca ID’ler sadece URL’de değil, request body içinde de gelebilir:
POST /api/transfers
{ "fromAccountId": 7712, "toAccountId": 9001, "amount": 500 }
fromAccountId değerinin isteği yapan kullanıcıya ait olup olmadığı kontrol edilmezse, kullanıcı başkasının hesabından para gönderebilir.
Tahmin edilemeyen ID yeterli mi?
Sıralı ID’ler yerine UUID kullanmak, ID’lerin tahmin edilmesini zorlaştırır. Bu iyi bir ek önlem.
Ama tek başına bir yetkilendirme mekanizması değil. UUID’ler loglarda, e-postalarda, paylaşılan bağlantılarda veya başka bir API cevabında görünebilir. Bir ID’yi bilmek, o kaynağa erişim hakkı vermemeli.
Tahmin edilemez ID’ler saldırıyı zorlaştırır. Yetki kontrolü ise saldırıyı engeller.
Sistematik önlemler
Her endpoint’te sahiplik kontrolünü elle yazmak, unutulmaya açık.
Repository seviyesinde, kullanıcı bağlamını otomatik olarak sorgulara ekleyen bir mekanizma bu riski azaltır. Multi-tenant sistemlerde row level security bunun veritabanı seviyesindeki karşılığı.
Spring Security’nin method security özelliği, yetki kontrolünü deklaratif hale getirir:
@PostAuthorize("returnObject.customerId == authentication.principal.customerId")
Testlerde de bu senaryo açıkça yer almalı. Her kaynak için, başka bir kullanıcının o kaynağa erişmeye çalıştığı bir test, IDOR açıklarını production’a çıkmadan yakalar. Bu tür testler genellikle yazılmaz, çünkü geliştirici mutlu yolu test eder.
Bir API’nin güvenliği sadece kimin giriş yaptığıyla değil, giriş yapan kişinin neye dokunabildiğiyle ilgili.
Ve bu soru, her nesne için ayrı ayrı sorulmalı.
