Kullanıcıların profil bilgilerini güncelleyebildiği bir endpoint:
@PatchMapping("/users/me")
public User update(@RequestBody User body) {
User user = currentUser();
BeanUtils.copyProperties(body, user, "id");
return userRepository.save(user);
}
Frontend sadece ad ve telefon alanlarını gönderiyor.
Ama biri isteği tarayıcının geliştirici araçlarından şöyle değiştiriyor:
{
"name": "Ali",
"phone": "...",
"role": "ADMIN",
"emailVerified": true,
"credit": 10000
}
Ve bütün alanlar sessizce güncelleniyor.
Mass assignment
Bu açığa mass assignment deniyor. OWASP’ın API güvenliği listesinde “Broken Object Property Level Authorization” başlığı altında yer alıyor.
Kaynağı basit: request body’yi doğrudan bir domain nesnesine veya entity’ye bağlamak. Framework, gelen JSON’daki her alanı eşleşen bir property’ye yazar. Hangi alanların kullanıcı tarafından değiştirilebilir olduğu hiçbir yerde tanımlanmamıştır.
Frontend’in sadece belirli alanları göndermesi bir güvenlik önlemi değildir. API’ye frontend dışında da istek gönderilebilir.
DTO kullanmak
En etkili çözüm, her işlem için sadece değiştirilebilir alanları içeren ayrı bir nesne tanımlamaktır:
public record UpdateProfileRequest(
@Size(max = 100) String name,
@Pattern(regexp = "^\\+?[0-9 ]{7,20}$") String phone
) {}
role alanı bu sınıfta yoktur. JSON’da gönderilse bile bağlanacak bir yer bulamaz.
Bilinmeyen alanların varlığını tamamen reddetmek de bir seçenek. Jackson’da FAIL_ON_UNKNOWN_PROPERTIES bu endpoint’ler için açılırsa, role alanı içeren bir istek 400 ile reddedilir. Sessizce yok saymaktan daha açık bir davranış. Ama genel API’de geriye uyumluluğu zorlaştırabileceği için bilinçli seçilmeli.
Aynı alan, farklı yetki
Bazen aynı alan bazı kullanıcılar tarafından değiştirilebilir, bazıları tarafından değiştirilemez.
Bir yönetici bir kullanıcının rolünü değiştirebilmeli. Kullanıcının kendisi değiştirememeli.
Bu durumda farklı işlemler için farklı endpoint’ler ve farklı DTO’lar kullanmak, tek bir endpoint içinde rol kontrolü yapmaktan daha güvenli:
PATCH /users/me → UpdateProfileRequest
PATCH /admin/users/{id}/role → ChangeRoleRequest
Her endpoint’in yetki kontrolü ve kabul ettiği alanlar açıkça birbirinden ayrılır.
Cevaplar da sızdırabilir
Aynı problemin okuma tarafı da var. Entity’yi doğrudan cevap olarak döndürmek, passwordHash, iç notlar veya başka kullanıcıların bilmemesi gereken alanların da JSON’a girmesine neden olabilir.
Entity’ye yeni bir hassas alan eklendiğinde, onu döndüren her endpoint otomatik olarak bu alanı da açığa çıkarmaya başlar. Kimse fark etmez, çünkü hiçbir API kodu değişmemiştir.
Cevaplar için de ayrı DTO’lar kullanmak, API’nin neyi dışarıya verdiğini açık hale getirir.
Doğrulama sınırda yapılmalı
Bean Validation anotasyonları, verinin şeklini sistemin girişinde doğrular. Uzunluk, format, zorunluluk.
İş kurallarına dair doğrulamalar, örneğin “bu kullanıcı bu kaynağı değiştirebilir mi?”, domain veya servis katmanında yapılmalı. Ama ikisinin de varlığı, kontrolsüz verinin sistemin içine ulaşmasını engeller.
DTO’lar bazen gereksiz tekrar gibi görünür. Entity’ye çok benzeyen bir sınıf daha yazmak can sıkıcıdır.
Ama o sınıf, API’nin dış dünyaya karşı verdiği sözü açıkça yazan tek yer. Ve bir kullanıcının kendine admin yetkisi vermesini engelleyen şey bazen sadece o sınıfta olmayan bir alan.
