Bir projede kullanıcı yönetimi gerekiyor.

Kayıt, giriş, parola sıfırlama, e-posta doğrulama, iki faktörlü doğrulama, sosyal giriş.

Ekipten biri: “Bunu birkaç haftada yazarız.”

Diğeri: “Auth0, Keycloak veya Cognito kullanalım.”

Bu tartışma neredeyse her teknik bileşen için tekrar eder. Ve genellikle yanlış ölçütlerle yapılır.

İlk geliştirme maliyeti yanıltır

“Birkaç haftada yazarız” tahmini çoğu zaman doğrudur. İlk versiyon gerçekten birkaç haftada yazılabilir.

Ama asıl maliyet ilk versiyon değil.

Parola sıfırlama akışındaki güvenlik açığının düzeltilmesi. Yeni bir sosyal giriş sağlayıcısının eklenmesi. Brute force korumasının iyileştirilmesi. Oturum yönetimindeki bir hatanın araştırılması. Güvenlik denetiminden gelen bulgular. Yeni bir regülasyonun gereklilikleri.

Kendi yazdığınız her bileşenin bakımı, ürünün ömrü boyunca devam eder. Ve bu bakımı yapan ekip, ürünün asıl değerini üreten özellikler üzerinde çalışmıyor demektir.

Farklılaştıran şey mi?

Bence en önemli soru şu: bu bileşen, ürünü rakiplerinden ayıran şeylerden biri mi?

Kullanıcılar bir uygulamayı giriş ekranı çok iyi olduğu için tercih etmez. Giriş ekranının çalışmasını beklerler.

Bir e-ticaret şirketi için öneri algoritması rekabet avantajı olabilir. Ödeme altyapısı ise genellikle değildir. Ödemeyi sorunsuz alması yeterlidir.

Farklılaştırmayan bileşenler için hazır çözümler, ekibin enerjisini farklılaştıran işlere yönlendirmesini sağlar.

Hazır çözümün gizli maliyetleri

Hazır çözüm seçmek de bedelsiz değil.

Lisans veya kullanım ücretleri, kullanıcı sayısı arttıkça beklenmedik seviyelere çıkabilir. Kullanıcı başı fiyatlandırma, küçük ölçekte ucuz, büyük ölçekte ciddi bir kalem olabilir.

Entegrasyon maliyeti var. Hazır çözüm, ürünün ihtiyaçlarına birebir uymaz. Özelleştirme için uğraşmak gerekir ve bazen istenen davranış hiç mümkün olmaz.

Bağımlılık riski var. Sağlayıcı fiyatlarını değiştirebilir, bir özelliği kaldırabilir, şirket satın alınabilir veya kapanabilir.

Veri konumu ve regülasyon gereksinimleri. Kişisel verilerin yurt dışındaki bir sağlayıcıda tutulması, KVKK açısından ek değerlendirme gerektirir.

Açık kaynak üçüncü yol

Kendi yazmak ile ticari bir servis satın almak arasında bir seçenek daha var: açık kaynak bir çözümü kendi altyapınızda çalıştırmak.

Keycloak, kimlik yönetimi için bunun iyi bir örneği. Lisans ücreti yok, veri sizin kontrolünüzde, özelleştirilebilir.

Ama işletme maliyeti size ait. Güncellemeler, yedekleme, yüksek erişilebilirlik ve güvenlik yamaları ekibin sorumluluğunda.

Çıkış stratejisi

Hazır bir çözüm seçerken, ondan nasıl çıkılabileceğini baştan düşünmek faydalı.

Veriler dışa aktarılabiliyor mu? Standart protokoller kullanılıyor mu? Kimlik yönetiminde OpenID Connect gibi bir standart kullanmak, sağlayıcı değişikliğini mümkün kılar.

Sağlayıcıya özgü API’leri kodun her yerine dağıtmak yerine, ince bir adaptör katmanı arkasında tutmak, gelecekteki bir geçişin maliyetini düşürür.

Karar zamanla değişebilir

Bugün doğru olan karar, iki yıl sonra yanlış olabilir.

Küçük bir ekip için hazır bir servisle başlamak, hızlı ilerlemeyi sağlar. Ölçek büyüdüğünde ve maliyetler arttığında, bazı bileşenleri kendi altyapısına taşımak mantıklı hale gelebilir.

Build ya da buy kararı bir kez verilip unutulacak bir karar değil.

Ama her seferinde sorulması gereken soru aynı: ekibimizin sınırlı zamanını, kullanıcılarımızın gerçekten fark edeceği şeylere mi harcıyoruz?