Sprint planlama toplantısı.

Geliştiriciler: “Bu sprint ödeme modülünü refactor etmemiz gerekiyor.”

Ürün yöneticisi: “Bu kullanıcıya ne kazandıracak?”

Geliştiriciler: “Kod daha temiz olacak.”

Ürün yöneticisi: “O zaman bir sonraki sprint’e bırakalım.”

Bir sonraki sprint’te de aynı konuşma olur.

Teknik dil iş dili değil

“Kod karmaşık”, “test coverage düşük”, “mimari eskidi” gibi ifadeler geliştiriciler için anlamlı. Ürün tarafı için ise soyut.

Ürün yöneticisinin önceliklendirme yapabilmesi için teknik borcun etkisini görmesi gerekir. Ve bu etki teknik değil, iş etkisi olarak anlatılmalı.

Ward Cunningham’ın borç metaforu da tam olarak bunun için ortaya çıktı. Finans dünyasından gelen bir kavramla, teknik olmayan paydaşlara bir şeyi anlatmak için.

Faizi göstermek

Teknik borcun etkisi genellikle faiz olarak görünür: her yeni özellikte ödenen ek maliyet.

“Ödeme modülü karmaşık” yerine:

“Son altı ayda ödeme modülüne yapılan her değişiklik ortalama 8 gün sürdü. Benzer büyüklükteki diğer modüllerde bu süre 3 gün. Önümüzdeki çeyrekte planlanan dört ödeme özelliği için bu fark, yaklaşık 20 iş günü ediyor.”

“Test coverage düşük” yerine:

“Son üç ayda production’a çıkan 7 hatanın 5’i ödeme modülünden geldi. Her biri ortalama 2 günlük acil müdahale gerektirdi ve ikisi müşteri şikayetine dönüştü.”

Bu cümleler ürün yöneticisinin anladığı ve karşılaştırabildiği değerler: süre, hata, müşteri etkisi, risk.

Ölçmek

Bu tür argümanlar için veri gerekir. Neyse ki çoğu ekibin elinde zaten var.

Issue tracker’dan modül bazında değişiklik süreleri. Version control’den en sık değişen ve en çok hata düzeltmesi alan dosyalar. Incident kayıtlarından hangi bileşenlerin sorun çıkardığı.

Adam Tornhill’in “Your Code as a Crime Scene” kitabında anlattığı yaklaşım burada faydalı. Hem sık değişen hem de karmaşık olan dosyalar, teknik borcun gerçekten maliyet ürettiği yerlerdir. Karmaşık ama hiç dokunulmayan bir kod, faizi olmayan bir borç gibidir. Ödemek için acele etmeye gerek yok.

Borcu özelliğe bağlamak

Teknik borç için ayrı ve soyut bir iş açmak yerine, onu bir iş hedefine bağlamak genellikle daha kolay kabul görür.

“Ödeme modülünü refactor edelim” yerine:

“Yeni ödeme sağlayıcısı entegrasyonunu yapmadan önce, mevcut sağlayıcıya özel kodu ayırmamız gerekiyor. Bu ayırma işi entegrasyon süresini 4 haftadan 2 haftaya indirecek ve sonraki sağlayıcılar için de aynı kazancı sağlayacak.”

Refactoring, değer üreten bir işin parçası haline gelir.

Sürekli küçük ödemeler

Büyük temizlik sprint’leri nadiren onaylanır ve onaylandığında da genellikle bitmez.

Daha sürdürülebilir bir yaklaşım, her sprint’te kapasitenin belirli bir kısmını, örneğin yüzde 15-20’sini, iyileştirme işlerine ayırmak. Ve dokunulan her kodu biraz daha iyi bırakmak.

Bu kapasitenin nasıl kullanıldığını görünür tutmak, ürün ekibiyle güveni de artırır. Önceki çeyrekte yapılan iyileştirmelerin sonucunda değişiklik sürelerinin veya hata oranlarının düştüğünü göstermek, sonraki talepleri kolaylaştırır.

Her borç ödenmeli mi?

Hayır.

Bazı teknik borçlar bilinçli olarak alınır. Bir fikri hızlıca test etmek için yazılan kod, fikir tutmazsa zaten silinecektir.

Bazı borçların faizi düşüktür. Nadiren değişen bir modüldeki karmaşıklık, rahatsız edici olsa bile, onu temizlemek en değerli iş olmayabilir.

Teknik borç konuşmasının amacı bütün borcu sıfırlamak değil, hangi borcun en çok faiz ürettiğini bulmak ve önce onu ödemek.

Ürün ekibi teknik borca karşı değil.

Sadece etkisini göremediği bir şey için yatırım yapmakta zorlanıyor. Etkiyi görünür kılmak, geliştiricilerin işi.