GraphQL ilk çıktığında, REST’in yerini alacak bir teknoloji olarak sunuldu.

Aradan yıllar geçti. İkisi de yaygın şekilde kullanılıyor.

Hangisinin daha iyi olduğu sorusu ise genellikle yanlış sorulmuş bir soru. Asıl soru, hangi problemin çözülmeye çalışıldığı.

GraphQL’in çözdüğü problem

Bir mobil uygulamanın ana ekranı düşünün. Kullanıcı bilgisi, son siparişler, her siparişin ilk ürünü ve okunmamış bildirim sayısı gösteriliyor.

REST ile bu ekran birden fazla istek gerektirebilir. Her istek ihtiyaçtan fazla alan döndürür. Mobil bağlantıda her round-trip yüzlerce milisaniye ekler.

GraphQL ile client tam olarak ihtiyacı olanı tek bir sorguda ister:

query {
  me {
    name
    orders(last: 3) {
      id
      items(first: 1) { title }
    }
  }
  unreadNotifications
}

Fazla alan yok. Eksik alan yok. Tek istek.

Farklı ihtiyaçları olan birçok client’ın aynı backend’i kullandığı durumlarda bu esneklik çok değerli. Her yeni ekran için backend’de yeni bir endpoint yazmak gerekmez.

Bedeli: N+1

Yukarıdaki sorgu basit görünüyor. Ama backend tarafında naif bir implementasyon şöyle çalışır:

Kullanıcıyı getir. Siparişleri getir. Her sipariş için ürünleri ayrı ayrı getir.

GraphQL resolver’ları doğal olarak N+1 sorgu problemine yatkındır. DataLoader gibi araçlarla aynı türdeki istekleri gruplamak neredeyse zorunlu. Spring for GraphQL’deki @BatchMapping bunu kolaylaştırıyor ama yine de bilinçli bir tasarım gerektiriyor.

Sorgu maliyeti

REST’te her endpoint’in maliyeti bellidir. Sunucu ne döndüreceğine kendisi karar verir.

GraphQL’de maliyeti client belirler. İç içe geçmiş bir sorgu, binlerce kaydı ve onlarca join’i tetikleyebilir:

{ users { orders { items { product { reviews { author { orders ... }}}}}}}

Public bir GraphQL API’si, sorgu derinliği sınırı, karmaşıklık analizi ve maliyet bazlı rate limiting olmadan, kolayca kötüye kullanılabilir.

Cache

REST’te GET /products/42 bir URL’dir. Tarayıcı, CDN ve proxy’ler onu standart HTTP mekanizmalarıyla cache’leyebilir.

GraphQL istekleri genellikle tek bir endpoint’e POST ile gönderilir. HTTP seviyesindeki cache neredeyse işe yaramaz. Cache’leme client tarafındaki kütüphanelere veya persisted query gibi ek mekanizmalara taşınır.

Yetkilendirme

REST’te yetkilendirme genellikle endpoint seviyesinde yapılır.

GraphQL’de her alan farklı bir yetki gerektirebilir. Bir kullanıcı başka bir kullanıcının adını görebilir ama e-postasını göremez. Bu kontrollerin resolver seviyesinde, tutarlı şekilde uygulanması gerekir. Bir alanın atlanması, schema üzerinden erişilebilen hassas bir veri demektir.

Hangisi ne zaman?

Benim pratik ayrımım şu:

Farklı ihtiyaçları olan birden fazla frontend, özellikle mobil uygulamalar, ve hızlı değişen ekranlar varsa GraphQL ciddi bir verimlilik kazandırabilir.

Dışarıya açık bir API, sunucudan sunucuya entegrasyonlar, basit CRUD işlemleri ve cache’in önemli olduğu durumlar için REST daha az sürprizle çalışır.

Bir de üçüncü yol var: Backend for Frontend. Her client tipi için ona özel endpoint’ler sunan ince bir katman. GraphQL’in sağladığı client’a özel veri şekillendirmenin bir kısmını, REST’in sadeliğini koruyarak sağlar.

Teknoloji seçimi, ekibin hangi problemleri çözmeye hazır olduğuna da bağlı.

GraphQL client tarafındaki bir problemi çözerken, sunucu tarafına yeni problemler taşıyor. O problemleri çözmeye hazır değilseniz, kazanç kayba dönüşebilir.