Mikroservislere geçen ekiplerin ilk tartışmalarından biri şudur:
Her servis ayrı bir repository’de mi olmalı, yoksa hepsi tek bir repository’de mi?
Tartışma genellikle teknik argümanlarla yürür. Ama bence asıl belirleyici olan, ekiplerin nasıl çalıştığı.
Polyrepo
Her servisin kendi repository’si, kendi CI pipeline’ı, kendi versiyonu ve kendi release döngüsü vardır.
Sahiplik nettir. Sipariş servisi sipariş ekibinin repository’sindedir. Erişim izinleri, review kuralları ve branch stratejisi ekipten ekibe farklı olabilir.
Bir servisin build’i diğerlerinden bağımsızdır. Küçük repository’ler hızlı klonlanır, CI hızlı çalışır.
Problem, servisler arasında ortak bir şey değiştiğinde ortaya çıkar.
Ortak bir kütüphanede bir hata düzeltildi. Yeni versiyon yayınlandı. Şimdi bu kütüphaneyi kullanan on iki servisin her birinde versiyon güncellenmeli, test edilmeli ve deploy edilmeli. On iki ayrı pull request.
Gerçekte bu güncellemelerin bazıları aylarca yapılmaz. Bir süre sonra servisler aynı kütüphanenin altı farklı versiyonunu kullanıyor olur.
Monorepo
Bütün servisler ve ortak kütüphaneler tek bir repository’dedir.
Ortak bir koddaki değişiklik ve onu kullanan bütün servislerdeki güncellemeler tek bir commit’te yapılabilir. Atomik değişiklik, monorepo’nun en güçlü avantajı.
Bir API sözleşmesi değiştiğinde, hem sağlayıcı hem tüketici aynı pull request içinde güncellenir ve birlikte test edilir.
Kod arama, refactoring ve tutarlı araç kullanımı kolaylaşır. Bütün servisler aynı lint kurallarını, aynı build araçlarını kullanır.
Ama bedeli var.
Repository büyüdükçe her değişiklikte bütün testleri çalıştırmak imkansızlaşır. Hangi değişikliğin hangi servisleri etkilediğini bilen bir build sistemi gerekir. Gradle’ın build cache’i, Nx, Bazel veya Turborepo gibi araçlar bu yüzden monorepo’ların ayrılmaz parçası.
Sahiplik de bulanıklaşabilir. Herkes her yere dokunabildiği için, bir ekibin diğerinin koduna habersiz değişiklik yapması kolaylaşır. CODEOWNERS dosyaları ve zorunlu reviewer kuralları bunu dengelemek için gerekli.
Gizli bağımlılıklar
Monorepo’nun sinsi bir riski var: servisler arasında görünmez bağımlılıklar oluşturmak çok kolay.
Bir servis, diğer servisin iç sınıflarını doğrudan import edebilir. Derlenir, çalışır. Ama artık iki servis birbirinden bağımsız deploy edilemez.
Polyrepo’da bu bağımlılık bir kütüphane versiyonu olarak açıkça görünür. Monorepo’da ise sadece bir import satırıdır.
Modül sınırlarını build seviyesinde zorlamak, örneğin hangi modülün hangisine bağımlı olabileceğini kısıtlamak, monorepo’yu sağlıklı tutmak için şart.
Conway yasası
Melvin Conway’in 1968’deki gözlemi burada da geçerli: sistemler, onları tasarlayan organizasyonların iletişim yapısını yansıtır.
Birbirine sıkı bağlı, sık iletişim kuran ve sık ortak değişiklik yapan ekipler için monorepo doğal bir seçim.
Bağımsız çalışan, farklı release döngülerine sahip ve nadiren ortak değişiklik yapan ekipler için polyrepo daha az sürtünme yaratır.
Küçük bir ekip için genellikle monorepo daha az yük getirir. Birkaç servis için ayrı ayrı pipeline, versiyon ve kütüphane yayınlama süreci kurmak, çözdüğünden fazla problem yaratabilir.
Repository yapısı bir kez seçilip unutulacak bir karar değil.
Ekip büyüdükçe ve organizasyon değiştikçe, kodun nasıl organize edildiği de yeniden değerlendirilmeli.
