Her yazılım ekibinin hayatında o toplantı bir kez yaşanır.

Eski sistemden herkes şikayetçidir. Kod karmaşıktır, testler yoktur, her değişiklik başka bir yeri bozar.

Biri önerir: “Baştan yazalım.”

Herkes heyecanlanır. Yeni teknoloji, temiz mimari, öğrenilmiş dersler.

Plan altı aydır.

Büyük yeniden yazımın problemi

Yeniden yazım projeleri genellikle şu şekilde ilerler.

Eski sistem çalışmaya devam etmek zorundadır. Müşteriler onu kullanır, hatalar düzeltilir, yeni özellikler istenir.

Yeni sistem ise eski sistemin bütün davranışlarını yakalamak zorundadır. Bunların önemli bir kısmı hiçbir yerde yazılı değildir. On yıl içinde eklenmiş özel durumlar, bir müşteri için yapılmış istisnalar, bug olarak başlayıp özelliğe dönüşmüş davranışlar.

Altı ay on sekiz aya uzar. Bu sürede eski sisteme eklenen her özellik yeni sistemde de yapılmalıdır. Hedef sürekli hareket eder.

Ve en kötüsü, yeni sistem production’a çıkana kadar hiçbir değer üretmez.

Strangler fig

Martin Fowler’ın tropik ormanlardaki bir incir türünden esinlenerek adlandırdığı yaklaşım farklı bir yol önerir. Bu bitki bir ağacın etrafında büyür, zamanla onu sarar ve sonunda ağacın yerini alır.

Yazılımda karşılığı şu: eski sistemin önüne bir yönlendirme katmanı konur. Başlangıçta bütün istekler eski sisteme gider.

Sonra bir özellik seçilir. Yeni sistemde yazılır. Yönlendirme katmanı o özelliğe ait istekleri yeni sisteme göndermeye başlar.

/orders/**   → yeni servis
/**          → legacy

Sonra bir sonraki özellik.

Eski sistem her adımda biraz küçülür. Bir gün geriye hiçbir şey kalmaz.

Neden daha güvenli?

Her adım küçüktür ve geri alınabilir. Yeni sistemdeki sipariş modülünde bir problem çıkarsa, yönlendirme tek satırla eski sisteme döndürülür.

Değer erken üretilir. İlk taşınan modül birkaç hafta içinde production’da çalışır.

Öğrenme sürekli olur. Eski sistemin belgelenmemiş davranışları, tek bir modül taşınırken ortaya çıkar. Hepsi aynı anda değil.

Zor kısım: veri

Yönlendirmeyi değiştirmek kolay. Asıl zorluk veride.

Yeni sipariş modülü kendi veritabanına yazıyor. Ama eski sistemin raporları, faturaları ve diğer modülleri hâlâ eski sipariş tablolarını okuyor.

Geçiş sürecinde iki yönlü senkronizasyon gerekebilir. Yeni sistemin yazdığı veri eski tablolara da yansıtılır veya eski tablolardaki değişiklikler change data capture ile yeni sisteme aktarılır.

Bu senkronizasyon geçici olmalı ve kaldırılma planı baştan bilinmeli. Aksi halde iki sistemi birbirine bağlayan kalıcı ve kırılgan bir köprü ortaya çıkar.

Nereden başlamalı?

İlk adım için en karmaşık modülü seçmek cazip gelir. Ama genellikle yanlış bir tercih.

Daha iyi bir başlangıç, görece bağımsız, sık değişen ve iş değeri net olan bir alan. Ekip yönlendirme, veri senkronizasyonu ve deploy süreçlerini düşük riskle öğrenir.

Bir de şunu kabul etmek gerekiyor: legacy sistemin bazı parçaları belki hiç taşınmayacak. Nadiren değişen ve sorunsuz çalışan bir modülü sırf yeni sistemde olsun diye yeniden yazmak, sınırlı zamanı en az değer üreten yere harcamak olabilir.

Legacy kodu baştan yazmak cesur görünüyor.

Ama çoğu zaman daha cesur olan, onu her gün biraz daha az ihtiyaç duyulur hale getirmek.