Veritabanı CPU’su sürekli yüksek. İncelediğinizde yükün büyük kısmının okuma sorgularından geldiğini görüyorsunuz.
Klasik çözüm: bir read replica eklemek.
Yazmalar primary’ye gider. Okumalar replica’ya.
Primary rahatlar. Grafikler düzelir.
Birkaç gün sonra bir destek talebi gelir:
“Profilimi güncelledim, kaydet dedim, sayfa eski bilgiyi gösteriyor.”
Replikasyon asenkrondur
Çoğu kurulumda primary ile replica arasındaki replikasyon asenkrondur. Primary bir transaction’ı commit eder ve replica’nın onu almasını beklemez.
Replica değişiklikleri genellikle milisaniyeler içinde alır.
Ama her zaman değil.
Primary’de büyük bir batch güncelleme çalışıyorsa, replica’da uzun bir sorgu replikasyonun uygulanmasını engelliyorsa veya ağda yavaşlık varsa, bu gecikme saniyelere hatta dakikalara çıkabilir.
Bu sürede replica’dan okuyan herkes geçmişteki bir veriyi görür.
Read-your-writes problemi
Kullanıcı profilini günceller. İstek primary’ye gider, başarılı olur.
Uygulama kullanıcıyı profil sayfasına yönlendirir. Bu okuma replica’ya gider. Replica henüz güncellenmemiştir.
Kullanıcı eski veriyi görür ve kaydetmenin işe yaramadığını düşünür.
En yaygın çözüm, kullanıcının kendi yazdığı veriyi bir süre primary’den okumaktır. Örneğin son birkaç saniye içinde yazma yapmış bir oturumun okumaları primary’ye yönlendirilir.
Daha hassas bir yöntem, yazma sonrası primary’nin log pozisyonunu kaydetmek ve replica bu pozisyona ulaşmadıysa okumayı primary’ye göndermektir. PostgreSQL’de pg_current_wal_lsn() ve replica tarafında pg_last_wal_replay_lsn() bu karşılaştırma için kullanılabilir.
Hangi okumalar replica’ya gidebilir?
Her okuma aynı tutarlılığı gerektirmez.
Replica için uygun olanlar:
- Raporlar ve analitik sorgular
- Arama ve listeleme sayfaları
- Başka kullanıcıların içeriklerinin görüntülenmesi
- Birkaç saniyelik gecikmenin fark edilmeyeceği ekranlar
Primary’de kalması gerekenler:
- Bir yazma işleminin öncesindeki kontrol okumaları
- Kullanıcının az önce değiştirdiği veriler
- Bakiye, stok, yetki gibi kararlara temel olan veriler
Özellikle ilk madde tehlikeli. Stok kontrolünü replica’dan yapıp satışı primary’ye yazmak, eski veriye dayanarak karar vermek demektir.
Transaction sınırı
Spring kullanılan projelerde yaygın bir yöntem, @Transactional(readOnly = true) olan metotları replica’ya yönlendiren bir routing datasource kullanmaktır.
Bu pratik bir yaklaşım ama dikkat ister. Bir yazma metodunun içinden çağrılan read-only metot, dış transaction zaten primary üzerinde açıldığı için yine primary’yi kullanır. Bu genellikle istenen davranıştır. Ama routing kararının transaction başında verildiğini bilmeden yazılan kod, beklenmedik yerlerde replica’ya gidebilir.
Lag’i izlemek
Replication lag bir metrik olarak izlenmeli ve alarm kurulmalı.
SELECT now() - pg_last_xact_replay_timestamp() AS lag;
Bu sorgu replica üzerinde son uygulanan transaction’ın ne kadar eski olduğunu gösterir. Primary’ye uzun süre yazma gelmiyorsa yanıltıcı olabilir, bu yüzden LSN farkı ile birlikte değerlendirmek daha sağlıklı.
Lag belirli bir eşiği geçtiğinde replica’yı geçici olarak okuma havuzundan çıkarmak da bir seçenek. Biraz daha yüklü bir primary, dakikalarca eski veri gösteren bir replica’dan genellikle daha iyidir.
Önce sorguyu düzeltmek
Replica eklemeden önce sorulması gereken bir soru da var: okuma yükü gerçekten kaçınılmaz mı?
Eksik bir index, N+1 sorgu problemi veya cache’lenebilecek sık tekrarlanan bir sorgu, primary’deki yükün asıl kaynağı olabilir. Replica bu problemleri çözmez, sadece ikinci bir makineye taşır.
Read replica ölçeklenme için güçlü bir araç.
Ama her replica ile birlikte sisteme yeni bir soru ekleniyor: bu ekran ne kadar eski bir veriyi göstermeye tahammül edebilir?
